More songs by Sarah Janneh
Description
Vocals: Sarah Janneh
Composer Lyricist: Sarah Janneh
Songwriter: Sarah Janneh
Composer: Sarah Janneh
Composer Lyricist: Jan van Eerd
Songwriter: Jan van Eerd
Composer: Jan van Eerd
Producer: Jan van Eerd
Co-producer: NITE
Composer Lyricist: Simme Wouters
Songwriter: Simme Wouters
Composer: Simme Wouters
Lyrics and translation
Original
Er komt een dag, dan lig ik smeltend op de grond.
Hersendood en al gedeeltelijk ontbonden.
Ik word gevonden door een buurman die lucht kreeg van mijn sterven door een steeds grotere stapel aan nietszeggende post.
Voornamelijk belasting, elektra en pensioen. Een paar pogingen om mij te abonneren.
Pas toen het trappenhuis zich vulde met de geur van mijn bederven, drong het tot hem door dat ik daar lag te composteren.
De buurman wist aanvankelijk niet goed wat hij moest doen.
Besloot mijn dood zo lang als mogelijk te negeren.
Hij heeft uiteindelijk een week of twee de dagen lopen tellen alvorens de politie bij mij aan te laten bellen.
In totaal heb ik drie maanden daar gelegen.
Niemand die me kwijt was, niemand die me miste.
Op het einde was mijn leven onvoltooid verleden tijd.
Toen die op was, was ik eenzaam.
Ik lag vergeten en verspreid op het tapijt te wachten op de dag dat ik gevonden word.
Ik zal mijn eigen dood gelukkig niet beleven.
Dat wrede lot blijft mij bespaard.
Dus of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat.
Het me voor te kunnen stellen. Zolang ik niet ben overleden, zal ik angstig voortbestaan.
Ik zal mijn heden overleven en mijn toekomst ondergaan.
Stel ik ben al op de helft, dan heb ik nog dertig jaar. Slechts een deel daarvan omringd door nabestaanden.
Laat ons zeggen honderdtachtig goede maanden.
Maar het overige deel, dat zijn zevenhonderd weken.
Zeven zoveel dagen en evenzoveel nachten die ik zal slijten in paniek die ik onrustig af zal wachten.
Nog maar één miljard seconden tot de dag waarop ik word gevonden.
Dus ik zal eten met mijn vrienden. Ik zal slapen met geliefden.
Ik zal dansen met toeristen. Ik zal drinken met de rest.
Maar welk feest ik ook bezoek, in welke hoes ik ook berust.
Altijd ergens onderbewust als een steentje in mijn schoen, als een achtergrond orkest. Steeds hetzelfde visioen.
Het stille halve weten dat een kleine kans bestaat dat mijn vrienden mij vergeten.
Dat de liefde mij verlaat.
Mijn leven is nog bezig en tegelijkertijd voorbij.
Geen oneindigheid, zo kort als één die eindigt op de dag dat ik gevonden word.
Tot op de dag waarop ik weet dat jij zal blijven.
Waarop ik niet meer bang zal zijn voor dagen die nog volgen. Voor dingen die nog komen.
Omdat ik weet dat jij er bent.
En of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat. Het me voor te kunnen stellen.
Als alles waar is waar je zelf in gelooft, zal ik mijn hart niet meer bewaken met mijn hoofd.
Op het onbepaald moment waarop de dingen blijven duren, zal ik wachten.
Alle uren op de dag dat ik gevonden word.
English translation
One day I'll be melting on the ground.
Brain dead and already partially decomposed.
I am found by a neighbor who got wind of my death through an ever-increasing pile of meaningless mail.
Mainly tax, electricity and pension. A few attempts to subscribe.
It wasn't until the stairwell filled with the smell of my decay that he realized I was composting there.
The neighbor initially didn't know what to do.
Decided to ignore my death for as long as possible.
He ended up counting the days for a week or two before having the police knock on my door.
I was there for a total of three months.
No one lost me, no one missed me.
In the end, my life was unfinished.
When it ran out, I was lonely.
I lay forgotten and scattered on the carpet, waiting for the day I'm found.
Luckily I won't experience my own death.
I am spared that cruel fate.
So whether or not it works this way?
That's a bit difficult to predict, but the thought is enough.
To be able to imagine it. As long as I have not died, I will continue to live in fear.
I will survive my present and endure my future.
Suppose I am already halfway through, then I still have thirty years. Only some of them are surrounded by relatives.
Let's say one hundred and eighty good months.
But the rest is seven hundred weeks.
Seven as many days and as many nights that I will spend in panic that I will wait anxiously.
Only one billion seconds until the day I'm found.
So I'll eat with my friends. I will sleep with loved ones.
I will dance with tourists. I'll drink with the rest.
But whatever party I attend, whatever cover I accept.
Always somewhere subconsciously like a pebble in my shoe, like a background orchestra. The same vision over and over again.
The silent half-knowing that there is a small chance that my friends will forget me.
That love leaves me.
My life is still going on and over at the same time.
Not an infinity, as short as one that ends on the day I am found.
Until the day I know you will stay.
Whereupon I will no longer fear the days to come. For things to come.
Because I know you're there.
And whether or not it works that way?
That's a bit difficult to predict, but the thought is enough. To be able to imagine it.
If everything you believe in is true, I will no longer guard my heart with my head.
For the indefinite moment when things will continue, I will wait.
All hours of the day I am found.