More songs by Şiir!
Description
Producer: Sefa Kaya
Lyricist: Cansu Türedi
Composer: Sefa Kaya
Lyrics and translation
Original
Eski fotoğraflara bakıp "Hava ne kötüymüş, nasıl atlattık kışı? " diyorsun.
O gri havalar hiç bitmeyecekmiş gibi gelmişti bir zamanlar. Hatırlıyorsun.
Hatırlıyorsun, "Unutmak istemiyorum, hatırlayarak iyileşmek istiyorum.
" dediğini.
Sonra bir sabah güneşli hava pencere olmuştu iç sıkıntına, biliyorsun. Bazı eksiklikler var.
Arada gardını düşürdün mü diye yokluyor.
Sen o eksiğin ne kaynaklı olduğuna bile emin değilsin.
Gardın çoktandır düşük. Sadece sen biliyorsun.
Birisi "Nasılsın? " diye sorana kadar iyisin.
Sorudan sonra uzun bir boşluğa dalış. Sana kalsa hibe edilmemeli hiçbir kelime.
Susmak da bu yüzden çok uzun. Neyse ki her şey genişliyor ve yenileniyor.
Bu sonsuz gibi gelen tekrara güvenin tam.
İşte biri ağlıyorsa süt kaynatmak gibi fikirler geçiyor aklından.
Dış dünyaya büyüyemiyorsun.
Önceleri tam bir umut var kaygısıyla sataşıyordun büyük laflar edenlere.
Şimdi hak veriyorsun yavaş yavaş. Keskin çizgilerin gidiyor yaş aldıkça.
Sağına yatıp sabah da aynı pozisyonda uyanıyorsan yıllarca, bir gün yatakta dönüp duruyorsun ve o bile aynı kalmıyor.
Çizgileri yok etmeyi öğreniyorsun bir gün. İyi ki öğrenmek ve yanılmak hiç bitmiyor.
Bir gün yabancısı oluyorsun en yakın olmak istediğine.
Başka bir gün yabancısı olduğunu başka biri olarak tanıyıp yeniden seviyorsun. Sevmek hiç bitmiyor.
Nasıl bitsin ki? Çoğalmasına bahaneler üretiyorsun.
Ve bir gün olduğun yer hiçbir yer değil. Yollar çekiyor içini.
Yorgunluk baki. Kapı sana gelmez. Açık zaten. Bir adım atsan. . . Onu da biliyorsun.
Anlamak ve anlaşılmak. Ah zormudur ki şimdi.
İhtimaller var.
Şimdi rüzgârsız son düzlükte son sürat giden bir ihtimalin fay salmasını beklemek. Olur ya, gidişinde bir rüzgârı vardır kendi içinde.
Hükmünü vermeyip de aslında kendi içinde yeşeren bize dair her şey gibi. Belki.
İyi ki keşfediyorsun erişilmez bir odacık olduğunu içinde. Orayı kilitliyorsun.
Hesapsız olmak orada şimdi. Hiçbir şeyle paralel gitmiyor.
Onun kendi güzergâhında sakinlikle seyreden bir tavrı var.
Etkilenmiyor olasılıklardan, yapılandan ve yapılmayandan. O orada. Her şeye rağmen.
English translation
You look at old photos and say, "The weather was so bad, how did we survive the winter?"
Once upon a time, it seemed like those gray weather would never end. You remember.
You remember, “I don't want to forget, I want to heal by remembering.
" what he said.
Then one morning, sunny weather became a window to your inner distress, you know. There are some shortcomings.
Sometimes he checks to see if you let your guard down.
You're not even sure what caused that deficiency.
Your guard has been low for a long time. Only you know.
You're fine until someone asks, "How are you?"
After the question, a long dive into the void. If it were up to you, no words should be donated.
That's why being silent is so long. Fortunately, everything is expanding and renewing.
Have full confidence in this seemingly endless repetition.
If someone is crying, ideas like boiling milk come to mind.
You can't grow into the outside world.
At first, you were teasing those who made big statements, out of concern that there was hope.
Now you are agreeing, little by little. Your sharp lines disappear as you get older.
If you sleep on your right and wake up in the same position in the morning, you'll be tossing and turning in bed day after day for years, and even that won't stay the same.
One day you learn to make the lines disappear. Fortunately, learning and making mistakes never ends.
One day you become a stranger to the person you want to be closest to.
Another day, you get to know the stranger as someone else and love him again. Loving never ends.
How could it end? You are making excuses for its proliferation.
And one day where you are is nowhere. The roads are making you sigh.
Fatigue remains. The door won't come to you. It's already open. If you take a step. . . You know that too.
To understand and be understood. Oh, is it difficult now?
There are possibilities.
Now, waiting for a possibility that is going at full speed on the last windless plain to strike a fault. Maybe, there is a wind in his departure.
It's like everything about us that doesn't come to a conclusion but actually blossoms within itself. Maybe.
I'm glad you discovered that there is an inaccessible room inside. You're locking it up.
Being reckless is there now. It doesn't run parallel to anything.
He has a demeanor that calmly navigates his route.
He is not affected by the possibilities, what is done and what is not done. It's there. Despite everything.