More songs by Typhoon
More songs by Beste Zangers
Description
Producer: Marcel Fisser
Lyrics and translation
Original
Stil de tijd.
Laat het stoppen met verstrijken, zodat ik altijd, zoals nu, naar je kan kijken. Stil de tijd.
Stil de tijd, zo midden in het leven. Want hoe ik leef nu, lijkt het op mijn lijf geschreven.
Stil de tijd.
En ik weet wel dat het helemaal niet kan, maar het gaat zo snel voorbij en ik ben bang dat ik vergeet.
De lange, volle dagen, het eindeloze praten.
Jij en ik en wij.
Stil de tijd.
Stil de tijd. Laat het niet langer vervliegen.
Ik wil niet missen, noch mijn ouders ooit verliezen.
Stil de tijd.
Stil de tijd.
Doe het anders nu en dan exact zoals we hier nu samen zitten.
Stil de tijd.
En ik weet wel dat het helemaal niet kan, maar het gaat zo snel voorbij en ik ben bang dat ik vergeet.
Dus heb ik het beschreven, dit hemels heerlijk leven, zodat het nooit verdwijnt.
Als de eerste keer verliefd, voor het eerst een gebroken hart, de eerste keer verlies. Voor het eerst ruzie maken.
Waarom weet ik niet precies. Ik was ongetwijfeld wel koppig.
Het ging waarschijnlijk over niets.
Wam terecht in mijn eerste liedje voor een handjevol publiek, een paar vrienden en mijn ouders, maar het was tenminste iets.
In mijn hoofd was het pingpong, zoals jij toen je achttien was.
Wij zeggen niet van elke seconde. Ik vraag me af: hoe doe je dat? Hoe doe je dat?
De tijd vliegt voorbij en wij kijken toe. Hoe doe je dat? De juiste keuzes maken en ook weten hoe.
Hoe doe je dat? Dapper zijn, ben niet per se een held.
Hoe accepteer je ouder worden ondanks de heimwee naar jezelf? Hoe?
Of ligt het antwoord in het doen, in de berusting dat we doorgaan en het anders is dan toen?
In de liefde voor het moment en het stillen van de tijd. Zou ik niet anders willen doen.
Zou ik nergens anders willen zijn.
Ik steel de tijd.
English translation
Silence the time.
Let it stop passing, so that I can always, like now, look at you. Silence the time.
Silent time, in the middle of life. Because the way I live now seems tailor-made for me.
Silence the time.
And I know it's not possible at all, but it goes by so quickly and I'm afraid I'll forget.
The long, full days, the endless talking.
You and me and us.
Silence the time.
Silence the time. Don't let it evaporate any longer.
I don't want to miss nor lose my parents ever.
Silence the time.
Silence the time.
Otherwise, do it now and then exactly as we are sitting here together now.
Silence the time.
And I know it's not possible at all, but it goes by so quickly and I'm afraid I'll forget.
So I have described it, this heavenly wonderful life, so that it never disappears.
Like the first time in love, the first time a broken heart, the first time loss. Arguing for the first time.
I don't know exactly why. No doubt I was stubborn.
It was probably about nothing.
I ended up singing my first song in front of a handful of people, a few friends and my parents, but at least it was something.
In my head it was ping pong, like you when you were eighteen.
We don't say every second. I wonder: how do you do that? How do you do that?
Time flies and we watch. How do you do that? Making the right choices and knowing how.
How do you do that? Being brave doesn't necessarily mean being a hero.
How do you accept growing older despite feeling homesick for yourself? How?
Or does the answer lie in doing it, in the resignation that we continue and it is different than then?
In the love of the moment and the stilling of time. I wouldn't want to do it any other way.
I wouldn't want to be anywhere else.
I steal time.