More songs by Magda Umer
Description
Producer: 0
Composer: Anna Patynek
Composer: Grzegorz Jędrzejowski
Composer: Jacek Kleyff
Composer: Jacek Osior
Composer: Jerzy Słomiński
Composer: Olga Stopińska
Lyricist: Anna Patynek
Lyricist: Jacek Kleyff
Lyricist: Jacek Osior
Lyricist: Jerzy Słomiński
Lyricist: Olga Stopińska
Lyrics and translation
Original
Teraz na scenę wyjdzie niezwykła, niezwykła zupełnie grupa ludzi.
Ja, ja naprawdę od lat marzę, żeby rzucić te czarne suknie, rozszarpać perły, włożyć jakieś spodnie z piżamy i katany, włosy w dredy sobie uczesać i śpiewać hymny o umiłowaniu natury i wolności.
No i widzicie, jak śmiesznie wygląda taka sukienka przy wolnych ludziach.
Chociaż sobie buty zdejmę.
Ja ciągle nie wierzę, że ja z nimi śpiewam.
Oni są wolni i nigdzie się nie spieszą.
Mówiłam.
Rozpostarta płachta nieba zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję.
W życiu, życiu, życiu, życiu, życiu, życiu.
Nie muszę tu być, lecz cieszę się.
Gdy czasem jestem. Gdy czasem jeeestem.
Chociaż nie muszę stąd iść póki co, lecz cieszę się, gdy czasem jestem. Gdzie? Gdzie? Wcale.
Gdzie? Gdzie?
Ja chcę nie musieć nic, bo tylko wtedy coś potrafię.
Coś potrafię.
Kiedy nie muszę nic, potrafię musieć żyć na jawie.
Żyć na jaaawie i uczyć się kochać tę płachtę nieba. Co zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję.
W życiu.
A w przymusie żyć to być skazanym na marzenia.
Na marzenia.
Gdy zmuszać chcę kogoś do czegoś, to chyba właśnie chcę przed własnym lękiem uciec.
Ale gdzie tu zbiegać gdzie na tym świecie i w tym ciele? No gdzie tu zbiegać gdzie?
No gdzie?
Na tym świecie i w tym ciele.
Rozpostarta płachta nieba zawsze daje to, co trzeba.
Przez tę płachtę pod sam kręgosłup prześwituje sama wiedza.
Kiedy zbieram z niej bez wahań, zwykle trafiam w to, co czuję.
Jeśli mniej premedytuję, jeśli mniej kalkuluję. W życiu.
Gdy muszę kpić to chyba znak, że na to, z czego kpię sił już nie mam. Sił już mi brak. Ja chyba muszę nie musieć nic.
Nic, kiedy wiem, co naprawdę muszę.
Co naprawdę muszę. Muszę.
A czego nie?
Jacek Kleyff, Słoma i Ania
Radymek.
Wolni ludzie.
Bardzo, bardzo, bardzo dziękuję.
English translation
Now an extraordinary, completely extraordinary group of people will appear on stage.
I, I really have been dreaming for years to throw away those black dresses, tear my pearls, put on some pajama pants and a katana, comb my hair in dreadlocks and sing hymns about the love of nature and freedom.
And you see how funny such a dress looks in front of free people.
At least I'll take my shoes off.
I still can't believe that I'm singing with them.
They are slow and in no hurry.
I told you.
The spread of the sheet of sky always gives what is needed.
Knowledge itself shines through this cloth right up to the spine.
When I pick from it without hesitation, I usually hit what I feel.
If I premeditate less, if I calculate less.
In life, life, life, life, life, life.
I don't have to be here, but I'm happy.
When I am sometimes. When I eat sometimes.
Although I don't have to leave here for now, I'm happy when I'm here sometimes. Where? Where? At all.
Where? Where?
I don't want to have to do anything, because only then can I do something.
I can do something.
When I don't have to do anything, I can have to live awake.
Live in jaaawa and learn to love this sheet of sky. Which always gives you what you need.
Knowledge itself shines through this cloth right up to the spine.
When I pick from it without hesitation, I usually hit what I feel.
If I premeditate less, if I calculate less.
In life.
And to live under compulsion is to be condemned to dreams.
For dreams.
When I want to force someone to do something, I think I want to escape from my own fear.
But where should I run, somewhere in this world and in this body? So where to run down?
Well, where?
In this world and in this body.
The spread of the sheet of sky always gives what is needed.
Knowledge itself shines through this cloth right up to the spine.
When I pick from it without hesitation, I usually hit what I feel.
If I premeditate less, if I calculate less. In life.
When I have to mock it, it's probably a sign that I no longer have the strength to do what I'm mocking. I have no strength left. I guess I must not have to do anything.
Nothing when I know what I really need.
What I really need. I have to.
And what not?
Jacek Kleyff, Słoma i Ania
Radymek.
Free people.
Thank you very, very, very much.