More songs by Roxie
Description
Sometimes familiar streets suddenly feel foreign. The same walls, the same cups on the shelf - only the air is different, heavier, as if someone turned off the sound in life and left only the rustle of the rain. Once, all of this was called "we," and now even the pronoun is falling apart like an old photograph without a frame. The song has that strange calm that comes after a storm: it doesn't hurt anymore, but it's not easy yet. You just let go because you can't hold on anymore. I wish the rain would wash everything away - words, promises, and marks on the glass. And if memories are to remain, let them at least be good ones, without sharp edges. Not every story has to end beautifully. Sometimes it's enough to just breathe out and let it end. Words: Patrick Kumor, Roxana Wengel, Kevin McGley, Maria Dzentelyak, Carla Fernandez Production: Hotel Torino MIX/Master: Hotel Turin Distribution: Electronic Music. Artist: Roxana Wengle Mglei Makeup: Claudia Jozwiak. Hairdresser: Maximilian Malarz Style: Konrad Slawiński. Director/Editor: David Ziemba Producers: Artur Strończek, Kuba Kapala, Kevin Mgley Production: MIND PRODUCTIONS Lighting/Cinematography: Piotr Olejniczak Lighting Equipment - Open Media Roxy Team: Klaudia Dłużak, Bartek Łoś
Lyrics and translation
Original
Znasz tu każdy kąt, a przez ciche dni zapominasz nas.
Nieznajomy wzrok, obcy dotyk rąk. Czy to nadal ja?
Może to właśnie dziś w końcu powiesz mi, że już nie czujesz nic i rozpadnie się nasz świat.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę, jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów.
Pamiętaj nas tak jak ja.
Nasz był cały świat, a ja byłam kimś, kogo chciałeś znać.
W te zwyczajne dni powtarzałeś, że zawsze będzie tak.
Powiedz, czy to był błąd? Czy Ty kochałeś jak ja?
I czego miałeś już dość skoro dziś wolisz być sam? Już wiem, że kogoś masz. Już wiem.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów. Pamiętaj nas tak jak ja.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę, jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów. Pamiętaj nas tak jak ja.
English translation
You know every corner here, and on quiet days you forget us.
A strange look, a strange touch of hands. Is it still me?
Maybe today you will finally tell me that you don't feel anything anymore and our world will fall apart.
And although I will miss you, I will, if I can, forget our everyday life.
What else needs to happen for you to tell me to my face that it doesn't matter?
Let it rain now, I won't be afraid.
I won't hold you accountable for these words.
Remember us as I do.
The whole world was ours and I was someone you wanted to know.
On those ordinary days you kept saying it would always be like this.
Tell me, was it a mistake? Did you love like me?
And what have you had enough of if today you prefer to be alone? I already know you have someone. I already know.
And although I will miss you, I will forget, if possible, our everyday life.
What else needs to happen for you to tell me to my face that it doesn't matter?
Let it rain now, I won't be afraid.
I won't hold you accountable for these words. Remember us as I do.
And although I will miss you, I will, if I can, forget our everyday life.
What else needs to happen for you to tell me to my face that it doesn't matter?
Let it rain now, I won't be afraid.
I won't hold you accountable for these words. Remember us as I do.